Komputerowisko – twój portal z informacjami ze świata informatyki

XML już dawno opanował część rynku technologii internetowych. PHP posiada możliwość tworzenia i manipulowania elementami XML, teraz można tego dokonać znacznie szybciej posługując się XML_FastCreate. Zacznijmy od początku czyli od XML jak już wspomniałem format ten coraz częściej gości na naszych stronach internetowych. Rozpoznamy go jednak pod inną nazwą: XHTML. Zastosowanie tego rozwiązania można też znaleźć w pakietach biurowych np. OpenOffice. Jednak dla wielu mniej obeznanych użytkowników tematu format ten jest trochę zagadkowy mimo ze mamy do niego dostęp nawet podczas importu i eksportu wielu danych. Podobnie niewielu z nas wie że w tym formacie porozumiewa się wiele aplikacji. Wracając do tematu współpracy między PHP a XML spróbuję zademonstrować szybsze generowania dokumentów za pomocąXML_FastCreate.  Jest to pakiet który znajduje się w repozytoriach języka PEARL. Jak zainstalować PEARL dowiemy się na stonach projektu. Gdy już go mamy to w konsoli wpisujemy pearl install XML_FastCreate. Jeśłi modyfikujemy istniejący dokument XML lub tworzymy nowy koniecznie musimy sprawdzić czy jest on zgodny z formatem DTD. Istnieją funkcję które to sprawdzą i wyświetlą stosowny komunikat.  Aby w pełni wykorzystać dawne nam możliwości powinniśmy inicjować tą klasę w pliku który będzie dołanczany do wszystkich podstron naszego serwisu. Musimy także zwrócić uwagę że generowanie nowych dokumentów trochę trwa, więc czasem lepiej odtworzyć te znajdujące się na naszym dysku. Pearl posiada też narzędzie służące do cachowania co przyśpieszy działnie. Za pomocą FastCreate możemy przeprowadzać konwersję zwykłego html na XML, możemy przekształcić cały plik lub tylko wybrany fragment. I pamiętajmy o najważniejszym czyli o tym że kod XML jest generowany bez formatowania, czyli bez stosowania przejścia do nowej linni i tabulacji.

O specjalnych jednostkach komputerowych słyszymy w telewizji czy tez oglądamy je w filmach. Są to maszyny przeznaczone do wielkich obliczeń i używane są w instytutach badawczych czy tez w armii. Jedną z takich maszyn jest sprzęt wyprodukowany przez Ibm a nazywa się Roadrunener. Tki komputer kosztuje od 50 do nawet 150 tyś zł. Microsoft i Cray postanowiły wprowadzić komputery do  wielkich obliczeń do domów. Wewnątrz takiej maszyny znajduje się aż 16 procesorów dwu lub czterordzeniowych firmy Intel. Sprzęt ten składa się z ośmiu modułów a każdy z nich posiada 64GB apmieci Ram. Można w nim zamontować dyski twarde o pojemności 4TB. Wszystko to pracuje pod systemem operacyjnym o nazwie Windows HPC Server. Sprzęt taki może mieć wiele zastosowań szybkość działania apliakcji powinna być bowiem błyskawiczna. I żadna gra nie zaskoczy takiego sprzętu. Inną sprawą są komputery które dosłownie możemy zmieścić w kieszeni i zabrać ze sobą w podróż.  Taki komputer to np. fit-PC Slim, jest to pecet o wymiarze nie przekraczającym 10cm. Znajduje się w nim 500MHz procesor firmy AMD i 512 MB pamięci operacyjnej. Może on dziać pod systemem Linux. Montowany dysk ma pojemność 60 GB a z Internetem możemy się połączyć poprzez Wi-Fi. Posiada on tez gniazda USB. A z tyłu znajduje się gniazdo do podłączenia monitora.

W obecnych czasach ceny telewizorów bardzo się zrównały z cenami monitorów. Więc warto się zastanowić co lepiej kupić. Być może warto zainwestować monitor z tunerem telewizyjnym bowiem jest to dosyć ciekawe rozwiązanie. Na pierwszy rzut  oka niczym one się od siebie nie różnią ale w rzeczywistości różnice są ogromne. To może warto kupić monitor z tunerem i pilotem który znajduje się w zestawie? Urządzenia te różnią się miedzy sobą zastosowanymi matrycami bowiem w większości telewizorów znajduje się matryca o lepszych parametrach. Szczególny nacisk został w nich położony na koty widzenia, po to by obraz był dobrej jakości dla oglądającego z każdej strony. Dla porównania w monitorach najczęściej stosuje sie matryce TN, a ich właściwością są słabe kąty i obraz oglądany z różnego położenia przekłamuje w kolorach. Jeśli chcemy położyć się i nasza głowa znajdzie się poniżej monitora obraz będzie bardzo złej jakości. Jeśli chodzi o rozdzielczość to przy filmach w technologii HD trudno będzie znaleźć mały telewizor, a monitor o dobrej rozdzielczości jest dostępny juz od 21 cali. Dobra rozdzielczość to 1920×1080. Z przeprowadzonych oględzin można wywnioskować ze obraz z telewizora jest jaśniejszy od tego pochodzącego z monitora. A to ma spore znaczenie podczas oglądania z większej odległości, trzeba jednak zaznaczyć że jasność ma wpływ na pobór mocy. Jeśli porównamy obraz z systemu Windows to jest on podobny na obu urządzeniach. nie widać tu znaczących różnic ale ujawniają się one przy odtwarzaniu filmów w formacie MPEG. Jeśli porównamy wyposażenie monitora i telewizora to jest ono bardzo podobne, posiadają one podobna ilość wyjść. Jeśli chodzi o funkcje to sa one także bardzo podobne w tych urządzeniach. Reasumując jeśli mamy zamiar leżeć na kanapie i oglądać filmy to zdecydowanie polecam telewizor, monitor nie odda nam tak dobrego obrazu jak porządny TV.

Jest to system przeznaczony do instalacji na pendrve w ten sposób otrzymamy mobilny system operacyjny. Jest to alternatywa dla dystrybucji LiveCD i Live DVD. Dystrybucja jest typowa i zawiera wiele przydatnych aplikacji. Podczas instalacji wybieramy język, jednak nie mamy możliwości wyboru naszego ojczystego języka, możemy natomiast używać polskiego układu klawiatury. Podczas instalacji musimy podzielić dysk na partycje, trzeba uważać by nie stracić potrzebnych danych, dlatego warto wybrać opcję samodzielnego podziału dysku.  Musimy stworzyć konto użytkownika, wybrać dodatkowe pakiety i restartować system. Jest to najprostszy sposób na przenośny system operacyjny, podstawową zaletą jest możliwość przechowywania danych, w przeciwieństwie do LiveCD. Wersję na pendrive można zrobić z poziomu LiveDVD. Musiwy wybrać settings, ssystem managment setings, create bootable USB storage.Za pomocą narzędzia DD można także wykonać przenośny syetm Windows. Słuzy on do kopiowania bit po bicie zawartości pliku IMG. Musimy ostrożnie używać tej opcji bowiem formatowanie jest niskopoziomowe i w ten sposób jest możliwość stracenia potrzebnych danych.

Analiza temperatury komputera

Zdarza się że nasz pecet pracuje bardzo obciążony, dzieje się tak gdy gramy w nowe gry dłuższy czas nieprzerwanie, wtedy generowane są duże ilości ciepła, wentylatory zwiększają obroty i całość jakoś działa. Ale czasem mimo czystych wentylatorów i dobrego ustawienia komputera w pokoju, pracujący komputer znacznie zwalnia a nawet się wiesza. Można sprawdzić które komponenty osiągają krytyczną temperaturę i można spróbować temu zapobiec. Dobrze sprawuje się w tej roli program Everest, odczytuje on temperaturę z zainstalowanych w naszym sprzęcie czujników. Właściwą temperaturę pracy można znaleźć na stronach producentów naszego sprzętu. Dla procesorów najwyższa temperatura to średnio 60-70 stopni, niektóre procesory graficzne dają sobie rade z 100 stopniami. Jeśli kilka elementów naszego komputera wykazuje podwyższoną temperaturę to prawdopodobnie w całej naszej obudowie jest za gorąco. Można temu zaradzić w bardzo prosty sposób wystarczy w obudowie zamontować dodatkowe wiatraki, poprawią one cyrkulację powietrza wewnątrz obudowy. Jeśli temperatura procesora jest zbyt duża to musimy sprawdzić czy nie jest on za mocno podkręcony, jeśli tak jest to w biosie wyłączamy funkcję overclokingu. Często starczy kupić nowy radiator lub wentylator, warto też sprawdzić czy w BIOS-ie są uaktywnione systemy oszczędzania energii dla intela jest to EIST a dla AMD Cool n Quiet.

Projekt o nazwie KADU powstał w 2001 roku i stał się najpopularniejszym komunikatorem na linuksa w naszym kraju. Ale nie tylko bowiem działa na Unix i MacOS.

Dziś Kadu dla wilu użytkowników jest dużo lepsze od standardowego klienta pod Windows. Nie ma co ukrywać że jest to jeden z najbardziej udanych projektów OpenSource. Do uruchomienia poprzednich wersji Kadu potrzebna była biblioteka QT3, czyli komunikator ten był związany ze środowiskiem KDE. Ale użytkownicy innych środowisk graficznych wcale nie muszą przejmować się ponieważ mogą oni także używać tego klienta. Na stronie projektu znajdziemy duzo informacji na temat teo oprogramowania oraz instrukcje jak je zainstalować w poszczególnych dystrybucjach Linuksa. Podczas instalacji możemy wybrać sporo dodatkowych elementów, opcję ukażą nam się jeśli będziemy instalować ze źródweł.  Jest też wiele modułów do tego komunikatora np. kadu-sud.

Kolejna wersja to Kadu 0.6 zawiera ona sporo nowych funkcji. Ulepszono dziłanie komunikatora w znaczącym stopniu, dostał on też nową skórkę. W następnej wersji programiści od Kadu mają zamiar wprowadzić obsługę protokołu XMPP/Jabber oraz dodać różne oznaczanie wiadomości. Program ten można ściągnąć z oficjalnej strony projektu, jest on dostępny dla 10 dystrybucji Linuxa. Na stronie jest też wiele przydatnych materiałów na temat tego komunikatora.

Gdy nasz komputer często się wiesz przyczyną może być niewłaściwe chłodzenie. W obudowie podzespoły mają wysoką temperaturę, dlatego bardzo ważne jest odpowiednie chłodzenie które zapewni stabilna pracę i zapobiegnie uszkodzeniom podzespołów. Wentylatory zamontowane w obudowie powinny utrzymywać podzespoły w odpowiedniej temperaturze ale do tego muszą pracować bardzo cicho. Jeśli temperatura w komputerze się podnosi to wentylatory nabierają obrotów i zaczynają hałasować. Jeśli temperatura dojdzie do granicy to wydajność spadnie albo komputer się zawiesi lub wyłączy. Wysoka temperatura może doprowadzić także do uszkodzenia sprzętu. Jeśli komputer pracuje dobrze a wiesz się podczas kilkugodzinnego grania czy tez dekodowania video to przyczyny takiego stanu możemy szukać w chłodzeniu. Musimy sprawdzić miejsce w którym znajduje się nasz sprzęt, szczególnie z tyłu powinno być sporo wolnej przestrzeni. Może się zdarzyć że jeśli na zewnątrz nie ma wystarczającego obiegu tak jest gdy komputer stoi w ciasnym miejscu pod biurkiem, to wciąga on z powrotem ciepłe powietrze. Ważne aby z każdej strony naszego komputera znajdowało się po 30cm wolnego miejsca, najlepiej jak by nie stał na dywanie ale na twardej płaskiej powierzchni, pilnujmy tez by na wierzchu obudowy nie zalegały papiery itp. Zabiegiem koniecznym do przeprowadzenia raz na jakiś czas jest odkurzenie wnętrza komputera, róbmy to delikatnie przy wyłączonym zasilaniu.

Chcąc programować grafikę mamy do dyspozycji kilka odpowiednich programy. Na rynku znajduje się w chwili obecnej przynajmniej kilkanaście odpowiednich technologii. Będąc na studiach zetknąłem się z najstarszym chyba językiem programowania, był to Asembler. X86 Assembler to zbiór języków niskiego poziomu, za jego pomocą możemy definiować podstawowe operacje w systemie. Występują różne dialekty i odmiany tego języka. Programowanie w tym języku wymaga znajomości działania sprzętu komputerowego. Musi znać zjawiska rządzące procesorem, może nie zjawiska a procesy. Programowanie grafiki w tym języku nie jet proste. Musimy opanować takie zagadnienia jak przerwanie, rejestr, działania na liczbach itd. Na uczelni dominowa zadania z liczb binarnych i szesnastkowych, pętle, stosy, rejestry, wielowątkowość, procesy…Jeżyk ten nie ma ograniczeń, jedyna granicą jest sprzęt i posiadane przez nas umiejętności. Znając ten system można zaprogramować swój własny system operacyjny. Innym znacznie prostszym środowiskiem programistycznym które możemy wykorzystać do programowania grafiki jest Java. Nie jest to jak tak Assembler język niskiego poziomu. Aplikacje napisane w tym języku możemy uruchamiać na różnych platformach sprzętowych i na różnych systemach operacyjnych.

Co roku pojawiają się nowe typy i rodzaje kart pamięci które tak chętnie są stosowane w urządzeniach przenośnych. Jeśli kupimy kamerę lub aparat musimy dokupić odpowiednią kartę do niego. Jednak czasem nie jest to proste. Zacznijmy od tego że karta jest to półprzewodnikowa pamięć, znajduje się ona w małej obudowie z plastiku. Jeyne co widzimy to styki, dzięki nim możemy poznać jakiego typu jest dana karta. W 1994 roku firma Sandisk opracowała kartę CompactFlash, największa pojemność tej karty to 137GB, prędkość transferu dochodzi do 133MD/s. Ten rodzaj pamięci jes już rzadko stosowany ale wciąż obecny. Swoje pięć groszy do produkcji kart dożuciła firma Toshiba która opracowała kartę SmartMedia, bardzo cięka bo zaledwie 0,8mm znalazła szerokie zastosowanie w aparatach cyfrowych. Posiadają one jedną wadę a mianowicie ograniczoną pojemność, dlatego została ona zastapiona przez xD-Picture Card. Kolejnym typem jest MultiMedia Card, często oznaczana symbolem MMc. Została ona wyprodukowana przez SanDisk ponieważ zrodziło się zapotrzebowanie na miniaturowe karty do aparatów i innych urządzeń przenośnych. W 1998 roku na rynek wyszła karta o nazwie Memory Stick to z kolei Sony, a w 2006 roku ukazała się karta M2.Secure Digital to dziecko Panasonica Sandisca i Toshiby, oznacza się ją skrótem SD i jest to chyba najbardziej powszechnie stosowana karta pamięci.

We wrześniu ruszyła w naszym kraju naziemna telewizja cyfrowa, w chwili obecnej możemy ją oglądać zaledwie w kilku miastach, jednak w następnym roku wiosną ma objąć swym zasięgiem całą prawie powierzchnię Polski. Natomiast w 2013 roku ma przestać być nadawany dotychczasowy sygnał analogowy. Skrót DVB-B oznacza Dogital Video Broadcasting – Terrestial. Telewizja działa już na przykład w Warszawie, Rzeszowie i jeszcze paru miastach. Jednocześnie z ekspansją tej technologii będzie się zaprzestawać nadawania metodą tradycyjną. Zmiana ta oznacza poprawę odbioru sygnału co przekłada się na lepszą jakość obrazu. Programy będą nadawane w formacie panoramicznym a nie tak jak dotychczas w 4:3. Poprawie ma ulec także fonia, będziemy mogli używać i w pełni wykorzystywać głośników 5.1 dojdzie też możliwość wyświetlania na ekranie tego co aktualnie oglądamy i będziemy mogli zerkać na program, czyli tak jak jest to w chwili obecnej na cyfrowej telewizji satelitarnej. W chwili obecnej ruszył tylko jeden pakiet w skład którego wchodzą programy nadawane przez TVP1, TVP2, TVP Info, TV4, TV Puls, Polsat. Projekt zakłada że zostanie uruchomionych osiem takich pakietów nazywanych multipleksami. Czekają nas wydatki na dodatkowy sprzęt, chyba że mamy telewizor wyposażony w dekoder MPEG-4. Jeśli nie mamy tego szczęścia musimy zakupić dekoder.